Piotr Celiński – galeria autorska » Skandynawia

Dividalshytta – Vetlensbua i Bardufoss

Piotr Celiński — Mon, 12 Dec 2011 20:38:41 +0000

Ruszamy rano. Dziś mamy przejść najdłuższy odcinek naszej wycieczki - ponad 30 km. Nic nie pomagają żelowe plastry na piętach. Każdy krok to uderzenie bólu. Bólu wyłączającego percepcję czegokolwiek dookoła. Najgorzej, gdy droga wiedzie pod górę. A podejść ma być dziś dużo.

Vuomahytta – Dividalshytta

Piotr Celiński — Sun, 11 Dec 2011 21:42:03 +0000

Wyruszamy o 8 rano, dziś jeszcze większy kawałek przed nami. Zjeżdżamy do doliny Anjavassdalen. Początkowo jest fajnie, potem trochę kluczymy pomiędzy drzewami. Idzie nam sprawnie, szybko osiągamy dno doliny. Pogoda dopisuje, świeci słońce. Tylko trochę jest za ciepło. Na dnie doliny znajdujemy ślad narciarski i kierujemy się wzdłuż niego.

Gaskashytta – Vuomahytta

Piotr Celiński — Sun, 11 Dec 2011 20:16:50 +0000

Dziś czeka nas bardziej ambitny kawałek niż wczoraj. Wstajemy o 6:30 i wyruszamy o 8:30. Droga rozpoczyna się stromym zjazdem do jara pomiędzy drzewami. Mijamy pieski z zaprzęgów przywiązane do długiej liny koło obozowiska maszerów. Wkrótce rozpoczynamy bardzo strome podejście - wychodzimy z jara. Nasze niby-pulki co chwila staczają się po nierównej powierzchni, zaczepiają o drzewa i generalnie nie chcą współpracować. Mi też by się nie chciało na ich miejscu ;). Tak stromo pod górę?

Altevashytta – Gaskashytta

Piotr Celiński — Sun, 11 Dec 2011 18:25:36 +0000

Pospaliśmy sobie do 7:30. I jakoś nie spieszyło nam się rano, tak więc wyruszyliśmy o 10:30. Dziś nie mamy wiele do przejścia - ok 10 km. Ruszamy śladem skutera, oznaczonym dodatkowo tyczkami. Ślad omija całe Innset od północnej strony. Śnieg jest ubity i zmrożony. Bez fok praktycznie nie dało by się iść.

Lappjordhytta – Altevashytta

Piotr Celiński — Sat, 10 Dec 2011 21:48:42 +0000

Wychodzimy około 9:30. Idziemy pod górę. Warunki takie sobie. Pada śnieg, ciepło, dodatnie temperatura, a więc wilgotno. Śnieg klei się do fok. Idzie się ciężko. Docieramy na grzbiet. Odklejam foki od nart. Jest prawie płasko. Wolę czasem podchodzić jodełką niż męczyć się z kilogramami przyklejonego śniegu do każdej foki.

Björkliden – Lappjordhytta

Piotr Celiński — Sat, 10 Dec 2011 20:44:45 +0000

Pociąg spóźnia się tylko 15 minut, co jest dużym sukcesem w porównaniu z rokiem ubiegłym (patrz Riksgränsen – Stuor Karpel). Niestety pogoda nam nie sprzyja. Temperatura jest dodatnia. Ruszamy trasą do biegania. Jedzie się dobrze, trafiają się dłuższe zjazdy. Poza tym, że jest wściekle gorąco (kilka stopni powyżej zera), to pogoda jest ok. Trochę słońca, trochę chmur, trochę deszczu.

Skandynawia po raz czwarty

Piotr Celiński — Thu, 01 Sep 2011 19:51:48 +0000

Kolejna wiosenna wycieczka narciarska do Skandynawii zaczyna się 2 kwietnia 2010. W tym roku jedzie nasz trzech: Marcin, Sergiusz i ja. Tradycyjnie już lecimy Wizz'em do Sztokholmu, gdzie wsiądziemy w pociąg do Narviku.

Skoaddejavri – Fjellbu

Piotr Celiński — Wed, 05 May 2010 22:30:22 +0000

9 kwietnia 2010

Po nocnym spektaklu z zorzami wstajemy później ” o 7. O 9:30 wychodzimy. Początkowo poruszamy się wzdłuż szlaku. Tą samą drogą wiodą również stare ślady narciarskie. Trzymamy się więc przetartego szlaku. Jednakże wkrótce ślady narciarskie porzucają szlak. Chwilę zastanawiamy się nad mapą i mamy pomysł na własny wariant. Na razie ślady

Zorze nad Skoaddejavri

Piotr Celiński — Wed, 05 May 2010 22:22:24 +0000

Noc 8 na 9 kwietnia 2010.

Wieczorem na niebie pojawiły się pierwsze delikatne smugi. Nawet nie było widać ich koloru. Tylko tyle, że są. Ich wielkość mówiła wszystko. To zorza polarna. Szybko ubraliśmy się i wyszliśmy przed domek. Spektakl dopiero się zaczynał.

Zorze pojawiały się nad zachodnim i północnym niebem. Początkowo nieśmiałe, później jednak

Čaihnavagge – Skoaddejavri

Piotr Celiński — Wed, 05 May 2010 22:13:39 +0000

8 kwietnia 2010.

Wstajemy o 6 i 0 9 wychodzimy. Nasi fińscy sąsiedzi z drugiej chatki wyruszają chwilę po nas. Pada śnieg, wiszą niskie chmury, jest mglisto. Niewiele widać. Finowie stosunkowo szybko nas wyprzedzają. My trzymamy się swojego tempa i ze względu na ograniczoną widoczność często kontrolujemy naszą trasę.

Poruszamy się po jeziorze